Page d'entrée du site de la NASA consacré à Voyager.



Liste complète du contenu du disque embarqué sur Voyager
I et II.



Zal een opname van Arthur Grumiaux ooit in de kosmos kunnen beluisterd worden ?

Volgens een persbericht uit 1977

De opname van Bachs Partita nr 3 maakt deel uit van de negentig minuten durende muziek, die meegegeven werd met de raketten Voyager I en Voyager II die respectievelijk op 20 augustus en 1 september in de Verenigde Staten gelanceerd werden naar de planeten Jupiter, Saturnus, Uranus en hun satellieten. Men weet dat de twee raketten, na de waarnemingen waarmee zij belast waren, het zonnestelsel zullen verlaten en hun koers gedurende een miljard jaren zullen verder zetten.

De astronoom Carl Sagan, hoofd van het “Laboratorium van planetair onderzoek” aan de Cornell Universiteit en diens collega’s hebben alzo een bericht willen sturen aan mogelijke bewoners van buitenaardse beschavingen en dit ter gelegenheid van het 100-jarig bestaan van de uitvinding van de grammofoon (1877).

De Nasa heeft dus in de speciale containers, benevens wetenschappelijke informatie en de groeten van Kurt Waldheim (Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties), voorbeelden van de diverse culturen van onze aardbol opgeborgen, en in het bijzonder voor wat de muziek betreft, de Partita nr 3 van Bach, vertolkt door onze violist Arthur Grumiaux; de aria van “Koningin van de Nacht” uit “Die Zauberflöte” van Mozart; een kwartet van Beethoven en een Brandenburgs concerto van Bach, evenals typische muziek uit het Oosten, Afrika en Zuid-Amerika. Getuigenissen die hun auteurs in zekere zin onsterfelijk zullen maken”.

Wij verheugen ons zeer dat Arthur Grumiaux de enige violist ter wereld is die door de Amerikaanse geleerden uitgekozen werd om de boodschap van onze oude planeet aan eventueel andere levende wezens over te brengen. Een nog meer opzienbarende hulde kon de artiest, die volgens de echte kenners de meest volledige violist van onze tijd is, niet te beurt vallen. Een zeer veelbetekenende hulde trouwens, want Arthur Grumiaux, steeds opnieuw door dringende engagementen in Europa weerhouden, had geen ogenblik meer vrij om naar de Verenigde Staten terug te keren waar men ernaar verlangde hem opnieuw te beluisteren en men hem de één na de andere uitnodiging stuurde.


SZ 1977.